Brezilya'nın güney kesimlerinde Alman aile adları, Lüterci kiliseler, lehçeler ve dernekler yaygındır. Başka yerlerde ise Pomeranya dil gelenekleri veya Katolik göç öyküleri ön plana çıkar. Bu izler, iki yüzyılı aşkın bir süredir devam eden göç, yerleşim, emek ve kültürel değişimlerin bir parçasıdır.
Bu öyküler özellikle Rio Grande do Sul, Santa Catarina ve Espírito Santo'da belirgindir. Kiliseler, okullar, tarım yerleşimleri ve daha sonra sanayi işletmeleri, göçün Brezilya'da yeni bölgelerin ve yaşam biçimlerinin ortaya çıkmasına nasıl yol açtığını göstermektedir.
Bu makale
- İnsanlar neden göç etti ve Brezilya onları neden işe aldı?
- 1824: São Leopoldo önemli bir referans noktası olarak
- Arazi, yerleşim ve diğer nüfus grupları
- São Leopoldo ve Novo Hamburgo: Yerleşim bölgesinden sanayi bölgesine
- Blumenau: Nehir vadisi, kolonizasyon şirketleri ve tekstil endüstrisi
- Joinville ve São Bento do Sul: Kıyı Ovası ve Yaylaları
- Pomerode ve diğer yerleşim alanları
- Espírito Santo ve Pomeranya tarihi
- Kiliseler, okullar ve kulüp hayatı
- Yerleşimden yerel topluma
- Bir dil, yolculuk sırasında değişir
- Millileştirme ve dilsel baskı deneyimi
- Kadınlar, çocuklar ve kuruluş öykülerinde sıklıkla eksik olan çalışmalar
- Günümüz günlük yaşamında göçmenlik kültürü
- Göçmenlik tarihinin yerel düzeyde nasıl tanınabileceği
- Sınıfta Pomeranya köpeği: Bir müfredat aslında neler içeriyor?
- Blumenau: Anma fotoğraflarında kimler yer alıyor?
- Bir yerleşim planı günlük tarih haline geliyor
- El sanatlarından fabrikaya: Aile işleri nasıl değişiyor?
İnsanlar neden göç etti ve Brezilya onları neden işe aldı?
19. yüzyılda insanlar çok farklı Almanca konuşulan bölgeleri terk ettiler. Bazı aileler artık tarımdan yeterli geçim sağlayamazken, diğerleri yeni pazarlar veya kariyer fırsatları aradı. Miras paylaşımları çiftliklerin büyüklüğünü azaltabilir; zanaatkarlar ekonomik değişiklikler nedeniyle baskı altına girdi. Buna siyasi çatışmalar, kişisel ilişkiler ve kendi topraklarına sahip olma umudu da eklendi. Bu nedenle göç, yalnızca açlıktan kaçış ya da her yerde iyi düşünülmüş bir ekonomik başarı öyküsü değildi.
Aracılar, geçiş ve yerleşimleri teşvik etti. Daha önce göç etmiş akrabalardan gelen mektuplar daha kişisel bir bakış açısı sunuyordu. Bu tür mesajlar yardım teklif edebilir, beklentileri yükseltebilir ve tüm aile ağlarını harekete geçirebilirdi. Onları takip edenler tanıdık kişiler bulabilirlerdi. Diğerleri ise bu tür bağlantılar olmadan geldiler ve aracılara ve yetkililere daha bağımlıydılar.
1822'den beri bağımsız olan İmparatorluk, tarım, yerleşim ve toprak kontrolü için göçmenleri işe aldı. Daha sonra, Avrupa göçü yoluyla "aydınlanma" fikri, elit kesimin bazı kesimleri arasında etkili oldu. Birçok aile iş ve toprak arayışındaydı; devletin yerleşim politikaları bu umutları kendi gücü ve nüfus hedefleriyle ilişkilendirdi.
"Koloni" kelimesi burada biraz açıklama gerektiriyor. Brezilya, 1822 yılına kadar Portekiz kolonisiydi. Daha sonra, bağımsız ülke içindeki planlı göçmen yerleşimlerine de "koloni" denildi. Bir Alman göçmen kolonisi Alman toprağı değildi. Sakinleri kendi okullarını, kulüplerini ve kilise topluluklarını kurmuş olsalar bile, Brezilya egemenliği altında yaşıyorlardı.
"Alman" terimi bile, ilk on yılların geriye dönük bir özetidir. 1824'te henüz bir Alman ulus devleti mevcut değildi. Belirli bir prensliğe ait olma, lehçe, dini bağlılık ve yerel aile bağları, yeni gelenler için ortak bir ulusal kimlikten daha önemli olabilirdi. Daha sonraki Alman-Brezilya kültürü, ancak bu farklı insanların Brezilya'da bir arada yaşamasıyla ortaya çıktı.
1824: São Leopoldo önemli bir referans noktası olarak
25 Temmuz 1824'te, Almanca konuşan bir grup göçmen, daha sonra Rio Grande do Sul'daki São Leopoldo olacak bölgeye geldi . Brezilya iki yıldır bağımsızdı ve bir monarşiydi. Bu göç, imparatorluğun belirli bölgelerdeki nüfusu, tarımı ve hükümet varlığını güçlendirme girişiminin bir parçasıydı. Aileler, zaten yerli, Portekiz etkisinde ve Afro-Brezilya toplumlarıyla dolu bir toprakla karşılaştılar.
Göçmenlerin kökenleri çeşitli Alman eyaletleri ve bölgelerindeydi. 1824'te birleşik bir Alman ulus devleti yoktu. İnsanlar beraberlerinde lehçelerini, dini bağlılıklarını ve çeşitli mesleki deneyimlerini getirdiler. Ekonomik zorluklar, sınırlı iş olanakları, aile ağları ve reklam vaatleri göç etme kararını etkileyebilirdi. Bu nedenle "Alman göçü" terimi, göçün çeşitli aşamalarını ve çok çeşitli insanları kapsar.
Vaat edilen veya satın alınan toprak öncelikle yaşanabilir bir geçim kaynağı haline gelmeliydi. İlk başarılı hasattan önce bile barınak, aletler, tohumlar ve yiyecek gerekiyordu. Bir toprak parçası uzak bir yerde olabilir; ürünleri ancak yollar ve alıcılar varsa satılabilirdi. Bu nedenle bir yerleşimin tarihi, bir ailenin emeği kadar krediye, yönetime ve ulaşıma da bağlıdır.
1824 yılı daha sonra halka açık bir anıt alanı haline geldi. Yıldönümleri genellikle yeni gelenlerin cesaretini ve başarılarını anlatır. Tarihsel bir bakış açısı ayrıca koşulları da inceler: Ne tür destek aldılar? Aynı bölgedeki diğer insanların hangi hakları vardı? Toprak dağıtımında kimler dikkate alındı? São Leopoldo şehri göçle olan bağlantısını göstermektedir; IBGE, göçü Brezilya'nın nüfus tarihi bağlamına yerleştirir.
Arazi, yerleşim ve diğer nüfus grupları
Göçmenlik yetkililerinin haritalarında, bu alanlar ıssız olarak görünüyordu. Yerli topluluklar için ise bu alanlar patikalar, avlanma ve toplanma alanları, ekili tarlalar veya aile hatıralarının saklandığı yerler olabilirdi. Devlet tahsisi, manzarayı mevcut kullanımların eşit olarak tanınmadığı bir mülkiyet sistemine dönüştürdü. Dolayısıyla, yeni gelen bir aileye yasal olarak geçerli olarak verilen bir sözleşme, devletin bu toprakları nasıl elden çıkarabildiği sorusuna henüz cevap vermiyor.
Kaingang, Guarani ve Laklãnõ/Xokleng halkları topraklarının azalmasına, şiddete ve devlet müdahalesine maruz kaldılar. Günümüzdeki toprak anlaşmazlıkları bu gelişmelerle bağlantılıdır. Yerli halkların tarihi, müzelerinde göçü anlatan aynı şehirlerin ve vadilerin yerel tarihiyle iç içe geçmiştir. ISA, Kaingang halkı ve topraklarının fethi üzerine.
Köleliğin devam ettiği bir dönemde göç de yaşandı. Özgür göçmenler toprak, sözleşme ve kendi kurumlarını kurma imkanına sahipken, köleleştirilmiş insanlar yasal olarak mal mülk olarak kabul ediliyordu. 1888'den sonra bile, zenginlik ve eğitim için başlangıç noktası son derece eşitsiz kaldı. Çalışkanlık ve aile birliği yaşam yollarını yalnızca kısmen açıklıyor; haklar, devlet desteği ve mülkiyete erişim de açıklamanın bir parçası.
Bir aile tarihi, atalarının zorlu yeni başlangıcını doğru bir şekilde tanımlayabilir. Bölgesel tarih, bu gelişmeye katkıda bulunan toprak ve emek sahiplerini de dikkate almalıdır. Ancak bu katmanlar birlikte, bazı köken öykülerinin bugün neden çok görünür olduğunu, diğerlerinin ise uzun süredir neden bastırıldığını açıklayabilir.
São Leopoldo ve Novo Hamburgo: Yerleşim bölgesinden sanayi bölgesine
São Leopoldo, günümüzde Porto Alegre bölgesinin büyük bir bölümünde, Rio dos Sinos nehri üzerinde yer almaktadır. 1824 yılında kurulan yerleşim, o dönemde bugünkü şehir sınırlarından çok daha büyüktü ve daha sonraki yerleşimler için başlangıç noktası oldu. Nehir bağlantıları ve yollar ekonomik kalkınma için çok önemliydi: tarım ürünlerinin pazarlara ulaşması, aletlerin ve diğer malların ise yerleşim yerlerine taşınması gerekiyordu. Bu varış noktasından, aileler, ticaret ve kurumlar için bölgesel bir merkez gelişti. Şehrin tarihi, o dönemdeki koloninin büyüklüğünü açıklamaktadır.
Novo Hamburgo 1927'de bağımsız bir belediye oldu. Deri işleme ve ayakkabı üretimi, zanaatkarlık bilgisi, tedarikçiler, makineler, iş gücü ve ticari ilişkiler sayesinde bir endüstri haline geldi. Belediyenin tarihi ve kamu arşivi bu ekonomik bağlantıları belgeliyor.
Günümüzün Vale dos Sinos bölgesi, çeşitlilik gösteren bir kentsel ortamdır. Göçün mirası, daha sonraki iç göç, sosyal eşitsizlikler ve yeni meslek alanları ile bir arada bulunur. Aile isimleri, kiliseler ve dernekler önemli bir hikaye anlatır, ancak bölgenin tüm demografik tarihini yansıtmaz.
Blumenau: Nehir vadisi, kolonizasyon şirketleri ve tekstil endüstrisi
Blumenau, 1850 yılında Itajaí-Açu Vadisi'nde bir kolonizasyon projesi olarak kuruldu. Hermann Blumenau'ya Avrupalı göçmenlerle birlikte bir tarım yerleşimi kurmak için arazi tahsis edilmişti. İlk 17 kolonist 2 Eylül 1850'de geldi. Nehir, bölgeyi erişilebilir kılıyordu ancak aynı zamanda sel riskini de beraberinde getiriyordu. Bu nedenle, su kenarındaki konumu hem ekonomik bir zorunluluk hem de sürekli bir zorluktu. Şehir arşivleri bu ilk günleri belgeliyor.
Tarım yerleşimlerinin hepsi aynı şekilde gelişmedi. El sanatları, ticaret ve imalat önem kazandı; daha sonra tekstil endüstrisi baskın hale geldi. Kentleşme, çeşitli kökenlerden gelen bir işgücüne ve bölgesel olduğu kadar bölge ötesi satış fırsatlarına dayanıyordu. Bu nedenle, yalnızca tarihsel bir cephe, bugünkü şehir manzarasının ardındaki çalışma dünyası hakkında çok az şey ortaya koymaktadır.
Blumenau, festivalleri, gastronomisi ve mimarisiyle Alman mirasını sergiliyor. Bu, korunmuş tarihi binaları, sonradan benimsenen mimari stilleri ve bilinçli olarak geliştirilmiş bir turizm festivali kültürünü içeriyor. Şehirde bir gezinti, tarihinin birçok katmanını ortaya çıkarıyor.
Joinville ve São Bento do Sul: Kıyı Ovası ve Yaylaları
Joinville'in kökenleri 1851'deki Dona Francisca kolonisine kadar uzanmaktadır. Tarihi, Alman, İsviçreli ve Norveçli göçmenleri kapsamaktadır. Almanca kaynaklarda bu çeşitli kökenlerin tek bir milliyet altında toplanmaması gerekir. Özellikle İsviçrelilerin öyküsü, yoksulluğun, belediyenin göçmenliğe verdiği desteğin ve yeni bir başlangıç umudunun nasıl iç içe geçebileceğini göstermektedir. Şehrin arşiv tabanlı bir yayını bu yaşam öykülerini inceliyor.
Kıyı ovası ile yaylalar arasındaki bağlantı, daha fazla gelişme için hayati önem taşıyordu. São Bento do Sul, 1873 yılında Dona Francisca kolonisinin genişlemesiyle bağlantılı olarak kuruldu. Yaylaya ulaşmak için Serra üzerinden ulaşım gerekiyordu; yeni yerleşim yerinde aletler, yiyecek ve inşaat malzemeleri kolayca bulunmuyordu. Yerel tarihsel kayıtlar, yerleşimin ilk aşamalarını anlatmaktadır.
São Bento do Sul tamamen Alman yerleşimi de değildi. Örneğin, Santa Catarina Federal Üniversitesi tarafından yapılan bir çalışma, kilise kayıtlarını kullanarak kolonideki Polonyalı ailelerin izini sürüyor. Bu tür araştırmalar, yerleşimin kökenlerine dair kamuoyunda vurgulanan imajın ardında bile ne kadar çeşitli olabileceğini ortaya koyuyor. Polonyalı sakinler üzerine yapılan çalışma, 1873'ten 1930'lara kadar olan yılları kapsıyor.
Sanayi ve zanaat işletmelerinin daha sonraki gelişimi hayatı bir kez daha değiştirdi. Kırsal kesimdeki haneler bir gecede kentli işçi sınıfı ailelerine dönüşmedi. Okullar, mesleki eğitim, ulaşım altyapısı ve sermayeye erişim bu geçişleri etkiledi. Bu nedenle, çağdaş hafızada kırsal yeniden doğuş ve sanayi tarihi yan yana var olmaktadır.
Pomerode ve diğer yerleşim alanları
Pomerode, 19. yüzyıldan itibaren Blumenau kolonisi yakınlarında gelişmiştir; kasabanın tarihi, kolonizasyonun başlangıcını 1863 yılına dayandırır. Pomeranya kökenleri, dili ve kırsal mimari tarzları en belirgin bağlantılar arasındadır. Bu tarihi bağlar, bugün kısmen Almanya'da ve kısmen Polonya'da bulunan bir bölgeye kadar uzanmaktadır. Göçmenlerin köken yerleri olarak verdikleri isimler, o dönemin tarihi bölgelerine atıfta bulunmaktadır. Kasaba, gelişimini sunmaktadır.
Şehri "Alman" şehri olarak pazarlamak, belirli bir mirası vurgular. Ancak şehir bugün aynı zamanda farklı kökenlerden insanları, mesleklerini, dinlerini ve mahallelerini de içermektedir. Dolayısıyla Alman-Brezilya kültürü, çeşitli Brezilya bölgesel tarihinin bir parçasıdır.
Diğer önemli yerleşim alanları Vale do Caí ve Vale do Taquari'de, Santa Catarina'nın diğer bölgelerinde ve Paraná'da bulunmaktadır. Daha sonraki nesiller, örneğin toprak veya iş arayışı içinde Brezilya içinde daha da uzaklara göç etmişlerdir. Dolayısıyla, bir aile Rio Grande do Sul'a göç ederek başlayıp Santa Catarina ve Paraná üzerinden Mato Grosso'ya kadar seyahat edebilir. Bu nedenle aile tarihleri genellikle tek bir transatlantik geçişten değil, birkaç göçten oluşur.
Espírito Santo ve Pomeranya tarihi
Espírito Santo güneydoğuda yer alır ve kendine özgü Alman ve Pomeranya göç tarihine sahiptir. Şu anda Domingos Martins bölgesinde bulunan Santa Isabel ve Santa Leopoldina önemli tarihi yerleşim yerleridir.
Santa Maria de Jetibá çevresindeki daha geniş alanda , Pomeranya dili bugün hala yaşatılmaktadır. Tarım, aile ilişkileri, topluluk örgütlenmesi ve eğitim, dilin aktarılmasına katkıda bulunmaktadır. Pomeranya dili, kendine özgü koşullar altında Brezilya'da daha da gelişmiştir.
Pomeranya kökenli olmak, günümüz Almanya ve Polonya'sında bulunan tarihi bir bölgeyi ifade eder. Bu nedenle Alman, Pomeranyalı ve Brezilyalı gibi terimler, farklı dil seviyelerini, kökeni ve milliyeti belirtebilir. Espírito Santo göçmenlik arşivi, bu aile ve geliş tarihlerini belgelemektedir.
Kırsal kesimde dil aktarımı iş, eğitim, ibadet ve toplumsal etkileşim yoluyla gerçekleşir. Çocuklar Portekizceyi düzenli olarak ancak okula başladıklarında kullanmaya başladıklarında, onların eğitimi, bu dili konuşarak büyümüş çocuklara göre farklı bir yaklaşım gerektirir. Pomerana Okul Eğitim Programı (PROEPO), dil eğitimini yerel yaşam deneyimlerinin tanınmasıyla birleştirerek 2005 yılında çalışmalarına başladı. Espírito Santo Federal Üniversitesi tarafından yapılan bir çalışma, programın gelişimini inceliyor.
Pomeranya dili, modern Standart Almancanın kusurlu bir biçimi değildir. Aşağı Almanca dil ailesine aittir ve Brezilya'daki diğer dillerle olan etkileşiminin kendine özgü bir tarihini geliştirmiştir. Sadece Almanya'dan gelen bir ziyaretçinin ne kadar kolay anladığına bakarak değerlendirmek uygunsuz bir ölçüttür. Önemli olan, dilin kendi toplulukları içinde nasıl kullanıldığı ve aktarıldığıdır.
Kiliseler, okullar ve kulüp hayatı
Bir dini cemaat, göçmenler için hayatın çeşitli yönlerini eş zamanlı olarak organize edebiliyordu. İbadet ve eğitim için mekanlar sağlıyor, vaftiz, evlilik ve ölüm kayıtlarını tutuyor ve hastalık veya maddi zorluk durumlarında yardım sunabiliyordu. Mezarlık, ortak bir anma yeri olarak hizmet veriyordu; okul ve kilisenin finansmanı düzenli bağışlar gerektiriyordu. Bu nedenle dini bağlılık, sosyal ve idari bir önem de kazanıyordu.
Ağırlıklı olarak Lüterci yerleşim yerlerinde, geçici olarak eğitimli din adamı sıkıntısı yaşandı. Yerel cemaat üyeleri sorumluluk üstlendi; daha sonra, kilise eğitim kurumları ve bölgesel üstü birliklerle daha güçlü bağlantılar kuruldu. Sinodlar birkaç cemaati bir araya getirdi, ortak görevleri düzenledi ve personel ile öğretimin organize edilmesine yardımcı oldu. Bu dört bölgesel birliğin birleşmesiyle, günümüzdeki IECLB, 1968'de ortak anayasasını alan bir federasyon aracılığıyla ortaya çıktı . (IECLB'nin 1968 anayasası hakkındaki açıklaması )
IELB'nin kökeni farklı bir şekilde ortaya çıktı. ABD'deki Missouri Sinodu'ndan misyonerler 1900 yılında Brezilya'ya geldi; kilise birliği 1904 yılında kuruldu. Dolayısıyla Martin Luther'e yapılan ortak atıflar, ortak bir kurumsal temeli göstermez. Kiliseler, tarihsel ağları ve teolojik ve eklesiyolojik konularda farklılık gösterir. IELB'nin kökenleri üzerine tarihsel enstitüsü ...
Katolik göçmenler farklı kilise yapıları içinde örgütlendiler. Toplulukları ayrıca festivaller, okullar ve yerel aidiyet duygusuyla da birbirine bağlıydı. Dil ve mezhep sınırları mahalleleri birleştirebileceği gibi bölebilir de. Şarkı söyleme, müzik, spor veya karşılıklı destek kulüpleri, kolektif eylem için daha fazla fırsat yarattı. Bununla birlikte, üyelik ücretleri, mevcut boş zaman ve sosyal statü, kimin katılabileceğini ve sorumluluk üstlenebileceğini etkiledi.
Nesiller boyunca bu kurumlar Brezilya'ya özgü hale geldi. Portekizce önem kazandı; farklı kökenlerden insanlarla ilişkiler arttı. Sonuç olarak, kilise merkezli sosyal hizmetler ve eğitim çalışmaları, asıl göçmen topluluğunun ötesine uzanabildi. Hikaye, farklı bir ibadet hizmetine duyulan ihtiyaçtan, bir cemaatin çeşitlilik gösteren yerel bir toplumda ne tür bir hizmet sunabileceği sorusuna kadar uzanıyor.
Yerleşimden yerel topluma
Bir göçmen kolonisinin öyküsü, çok somut görevlerle başlar: barınak, su, tohum ve ürünlerin pazara taşınması için bir yol. Tahsis edilen veya satın alınan bir arazi parçası, ancak emek ve altyapı yoluyla ekonomik bir temel haline gelir. Arazinin temizlenmesi, evlerin inşası ve ilk hasadın koordine edilmesi gerekiyordu. Hastalık, elverişsiz toprak veya pazar erişiminin olmaması, yeni başlangıcı zorlaştırabilirdi.
Santa Catarina'daki evsizlerle ilgili günümüze ulaşan yerleşim planları ve belgeler , yönetimin araziyi nasıl böldüğünü ve mülk olarak kaydettiğini ortaya koymaktadır. Santa Catarina Eyalet Arşivleri haritaları, parsel kayıtlarını ve göçmenlik belgelerini muhafaza etmektedir. Bu nedenle, bir aile adının ardında genellikle bir dizi geliş, arazi edinimi, mahalle ve daha sonraki yer değiştirmeler yatmaktadır.
Tarım yerleşimlerinden çeşitli ekonomik yollar gelişti. Fazlalıklar ticareti mümkün kıldı; el sanatları ve işleme yöntemleri yerel ihtiyaçlara uyum sağlayabildi. Nüfusun artmasıyla okullar, toplum merkezleri ve dükkanlar düzenli buluşma yerleri haline geldi. Ortak bir dil konuşan ve zaten kendi bölgelerinden birbirlerini tanıyan kişiler, bilgi ve yardımlaşmayı daha kolay organize edebildiler.
Bu tür ilişkiler, kalıcı kültürel etkinin bir kısmını açıklıyor. Dil, iş ve komşularla yapılan sohbetler yoluyla aktarıldı, şarkılar kilisede ve kulüplerde öğrenildi ve aile olayları kilise kayıtlarına geçirildi. Bugün gördüğümüz izler, nesiller boyunca tekrarlanan birçok günlük eylemden kaynaklandı.
Bir dil, yolculuk sırasında değişir
Bugün Brezilya'da Hunsrückisch dilini duyan herkes, çeşitli Alman lehçeleri ve Portekizce ile temas sonucu evrimleşmiş bir dille karşılaşır. İnsanlar, geldikleri bölgelerden farklı kelimeler ve telaffuzlar getirdiler. Yeni ortamlarında, birbirleriyle ve Portekizce konuşan komşularıyla iletişim kurmak zorunda kaldılar. Bu da yerel olarak farklı ortak dilsel yaşam biçimlerine yol açtı.
Bir aile günlük dillerini "Deitsch" olarak tanımlayabilir ve Standart Almanca ile esas olarak yazıda, okulda veya dini törenlerde karşılaşabilir. Çocuklar Portekizceyi, bulundukları yere ve nesile bağlı olarak farklı yaşlarda öğrendiler. São Paulo'daki Alman Bilim ve İnovasyon Evi, "Brezilya'da Hunsrückisch'te Yaşamak" adlı belgeselinde bu öz tanımlamalar, dil biçimleri ve okul deneyimlerindeki çeşitliliği anlatmaktadır.
IPHAN dil envanteri, Hunsrückisch'i Brezilya göçmen dili olarak sınıflandırıyor. Bu sınıflandırma, toplumsal bir tarihi yansıtıyor: Brezilya'dan getirilen bir dil, nesiller boyunca Brezilya kültürünün bir parçası haline geldi. Günümüzde de aktarımının devam etmesi, aile hayatında, eğitimde ve kamusal söylemde doğal bir yer bulup bulmamasına bağlıdır.
Millileştirme ve dilsel baskı deneyimi
1937-1945 yılları arasında Getúlio Vargas yönetimindeki diktatörlük olan Estado Novo, birleşik bir ulusal kamusal alan kurmayı amaçlıyordu. Millileştirme politikaları, dili sözde sadakatin görünür bir göstergesi haline getirdi. Evde Almanca lehçesi konuşan bir çocuk, aynı dilin okulda istenmeyen bir dil olarak kabul edildiğini görebilirdi. Öğretmenler, öğretim materyallerini ve öğretim dillerini değiştirmek zorunda kaldılar; dernekler ve gazeteler mevcut kamu çalışmalarına değişmeden devam edemez hale geldiler. Brezilya'nın 1942'de II. Dünya Savaşı'na girmesiyle, dili düşmanla ilişkilendirilen topluluklar için durum daha da kötüleşti.
Sonuçlar, bireysel yasakların sona ermesinin ötesine uzandı. Ebeveynler, çocuklarının işini kolaylaştırmak için onlarla ağırlıklı olarak Portekizce konuşmayı tercih edebilirlerdi. Sonraki nesiller büyükanne ve büyükbabalarını hala anlayabilirlerdi, ancak kendileri neredeyse hiç cevap veremezlerdi. Bu gibi durumlarda, dil kaybı, baskı altında alınan toplumsal kararların bir zinciridir. Bu nedenle, mevcut canlandırma çabaları, geçmişteki değersizleştirmenin utancını ve anısını da dikkate almalıdır.
Estado Novo döneminde, millileştirme politikaları okullara, derneklere ve dil kullanımına müdahale etti. Almanca konuşan topluluklar, dillerini kamusal alanda ve sınıfta kullanma fırsatlarını kaybetti. Okul kayıtları ve dernek belgeleri, devlet tarafından dayatılan standardizasyonun yerel hayata nasıl müdahale ettiğini göstermektedir. São Paulo Üniversitesi tarafından yapılan bir çalışma, Almanca üzerindeki bu kısıtlamaları inceliyor.
Yirminci yüzyıl göçü, Nazizmden kaçan insanları da içerir; bunlar arasında Almanca konuşan Yahudiler de vardır. Onların deneyimleri, Nazi örgütlerinin veya yerleşik ailelerin deneyimlerinden temel olarak farklıydı. Brezilya bir miktar koruma sağladı, ancak aynı zamanda göçmenliğe karşı Yahudi karşıtı ve diğer engelleri de kurdu. *İstenmeyenleri Karşılama* adlı tarihsel çalışma bu çelişkili politikayı anlatmaktadır.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra bile, çok farklı deneyimlere sahip insanlar Brezilya'ya geldi. Yer değiştirme, kaçış, kariyer değişikliği ve aile bağları, yolculuklarının bir parçasıydı. İkamet durumu ve kabulle ilgili belgeler, bu biyografilerin 19. yüzyılın tarımsal kolonizasyonuyla eşdeğer tutulamayacağını göstermektedir. Göçmenlik Müzesi (Museu da Imigração), savaş sonrası mültecilerin kabulüyle ilgili kaynakları erişilebilir kılmaktadır.
Kadınlar, çocuklar ve kuruluş öykülerinde sıklıkla eksik olan çalışmalar
Kamu hafızasında genellikle bir koloninin kurucusu, ilk belediye başkanı veya önde gelen girişimciler anılır. Ancak günlük yaşamı kurmak aynı zamanda ev işleri, yemek hazırlama, bakım, çocuk bakımı ve tarlalarda çalışmayı da gerektiriyordu. Kadınlar ve çocuklar buna katkıda bulunuyorlardı, ancak resmi kayıtlarda aktif katılımcılar olarak eşit derecede görünür değillerdi. Başarılı bir işletme, karşılıksız aile emeğine dayanabilirdi; canlı bir topluluk yaşamı ise, bunun yanı sıra hanelerinin ihtiyaçlarını karşılayan insanlara dayanabilirdi.
Okul yolları ve eğitim fırsatları, gelecek neslin yaşamlarını değiştirdi. Okuma yazma bilen, matematik yapabilen ve diller arasında iletişim kurabilenler, ticaret, yönetim veya kilise gibi alanlarda yeni roller üstlendiler. Aynı zamanda, cinsiyete ve ailevi yükümlülüklere dayalı beklentiler, kimlerin öğrenmeye devam etmesine izin verileceğini sınırlayabiliyordu. Bu nedenle, kültürel aktarımın tarihi, aile içindeki müzakereleri ve nesiller arasındaki farklılıkları da kapsar.
Mektuplar, ev eşyaları, okul kayıtları ve kişisel anılar, temel kuruluş verilerini tamamlıyor. Bunlar, bir yeri gerçekten yaşanabilir hale getirmek için gereken çalışmaları ortaya koyuyor. Göç Müzesi, bu kadar çeşitli kaynak türünün arşivde nasıl bir araya getirildiğini açıklıyor.
Günümüz günlük yaşamında göçmenlik kültürü
Günümüzde göç öyküleri lehçelerde, kilise kayıtlarında, yemek tariflerinde, bando takımlarında ve aile isimlerinde yansıtılmaktadır. Festivaller bölgesel bağları güçlendirebilir ve turizmi teşvik edebilir. Bazı gelenekler, daha kolay tanınabilir hale getirilmek için bilinçli olarak yeniden yorumlanmaktadır. Bir festival kostümü, ilk göçmenlerin günlük kıyafetlerini yansıtmasa bile, bölgesel kimliği ifade edebilir. Bir yemek tarifi, mevcut malzemeler ve yeni yeme alışkanlıkları nedeniyle değişir. Bu tür değişim, kültürel aktarımın normal bir parçasıdır.
En önemli soru şu: Bir yer hangi hikâyeyi anlatır? Eğer refah yalnızca belirli bir etnik kökenin sonucu olarak gösterilirse, devlet desteği, istihdam ilişkileri ve diğer nüfus gruplarının katkıları göz ardı edilir. Açık ve dürüst bir anma, aile başarılarını kabul ederken aynı zamanda aynı yerde yaşayan yerli, siyah ve diğer insanların yaşam öykülerini de ciddiye alabilir. Bu bakış açıları birbirini dışlamaz; birlikte bölgesel bir tarih oluştururlar.
Aile geçmişiyle bağlantılı kişiler için mirasın önemi çok farklı olabilir. Bir kişi günlük hayatta bir lehçe konuşurken, bir diğeri öncelikle aile tarihine aşinadır. Her ikisi de elbette kendilerini Brezilyalı olarak tanımlayabilir.
Birçok soyundan gelenin günlük yaşamında çeşitli kültürel etkiler mevcuttur: okulda ve işte Portekizce, aile içinde konuşulan bir lehçe, kendine özgü bölgesel bir tarihi olan kilise festivali. Hangi geleneklerin aktarıldığı nesiller boyunca değişir.
Daha fazla temel bilgi ve bölgesel sınıflandırma Brezilya portresinde ve Brezilya bilgi kütüphanesinde bulunabilir .
Göçmenlik tarihinin yerel düzeyde nasıl tanınabileceği
Bir aile adı, bir topluluk binası veya bir Lüterci kilisesi başlangıç noktasıdır. Sonraki sorular daha derine iner: Topluluk ne zaman kuruldu? Okulda hangi dil kullanılıyordu? Aileler geçimlerini nasıl sağlıyordu? Yerleşim kurulmadan önce orada kimler yaşıyordu?
Günümüzle olan bağlantı, bir sanayi kuruluşunda izlenebilir: Zanaatkarlık, makinelerin, tedarik ağlarının ve işlerin doğmasına yol açmıştır. Dolayısıyla bir yerin tarihi, göçmenleri, onların torunlarını ve daha sonra gelen birçok insanı kapsar.
Sınıfta Pomeranya köpeği: Bir müfredat aslında neler içeriyor?
Espírito Santo'nun müfredatı, Pomeranya dilini bir ders olarak içeriyor ve konuşma, okuma, yazma ve çeviriyi toplulukların tarihiyle ilişkilendiriyor. Lise üçüncü sınıf için, diğer şeylerin yanı sıra, iş, festivaller, doğa, geleneksel ölçüler ve PROEPO eğitim programının tarihi yer alıyor. Yayınlanan müfredat, dili güncel bir eğitim olanağı olarak sunuyor.
Bu bağlamda geliştirilen bir etkinlik, yaşlı bir kişiye aletler veya ölçü birimleri için kullanılan yerel terimler hakkında soru sormayı içerebilir. Sınıf, kelimeleri ve açıklamaları kaydeder ve bunları modern ölçü birimleriyle karşılaştırır. Bu şekilde, günlük dil, matematik ve aile tarihi birbirine bağlanır. Çocuklar ayrıca bu dili yazmak ve açıklamak için de kullanırlar.
Blumenau: Anma fotoğraflarında kimler yer alıyor?
Tarihçi Carla Fernanda da Silva, Blumenau em Cadernos dergisindeki fotoğrafları inceledi. Analizi, kurucuların ve yerleşimcilerin tekrar eden imgelerinin nasıl bir ilerleme anlatısını şekillendirdiğini, yerli halkın ise imgelerin seçimi ve alt yazılarında farklı şekilde sınıflandırıldığını ortaya koyuyor. FURB çalışması, bu özel imgelerin seçimini görünür kılıyor.
Yerel bir müze, şu gibi kararlar aracılığıyla anlatıya katkıda bulunur: Kimin adı ve biyografisi verilir? Kimin çalışmaları anlatılır? Hangi manzara zaten yerleşim yeri olarak, hangisi ise el değmemiş yerleşim alanı olarak gösterilir? Yerli tarihi, tarım, ticaret ve fabrika işçiliği birlikte sunulduğunda, aynı bölgenin daha doğru bir resmi ortaya çıkar.
Bir yerleşim planı günlük tarih haline geliyor
Haritada işaretlenmiş bir arazi parçası, başlangıçta arazinin tahsisi hakkında bir şeyler gösterir. Orada yaşam için daha fazla bağlantı gerekliydi: ulaşılabilir bir yol, su, ürünler için pazarlar, okul ve sağlık hizmetleri. Pazara olan mesafe, hangi ürünlerin satılabileceğini ve nakliyenin ne kadar süreceğini etkilerdi.
Santa Catarina Eyalet Arşivleri'ndeki göçmenlik kayıtları, idari belgelerin ve haritaların bir araya getirilmesine olanak tanır. Böylece bir aile adı, bir mahalle tarihinin başlangıç noktası haline gelir. Bireysel çiftlik evinin yanı sıra sokaklar, komşu mülkler ve bu düzeni kuran yönetim de ortaya çıkar.
El sanatlarından fabrikaya: Aile işleri nasıl değişiyor?
Çiftlik veya atölyeden fabrikaya geçiş, günlük rutini değiştirdi. Çalışma saatleri, ücret ödemeleri ve işe gidiş geliş, yaşamı şekillendirdi. Haneler, çocuk bakımı, alışveriş ve diğer ihtiyaçlarını bu zaman dilimlerine göre organize etti. Yeni işçilerin gelmesiyle birlikte yeni mahalleler ve daha fazla dil alışverişi ortaya çıktı.
Novo Hamburgo, Blumenau ve Joinville çevresindeki sanayi bölgelerinde, göç tarihi bu nedenle işgücü tarihiyle de iç içe geçmiştir. Tek bir ürün, malzeme tedarikçilerini, makineleri, vasıflı işgücünü, satışları ve ulaşımı birbirine bağlar. Günümüz şehirleri, farklı kökenlerden gelen insanlar arasındaki bu tür ilişkilerden doğmuştur.