Johannes Immanuel Schneider

Kapsayıcılık · İnanç · Toplum

Dil seçin / Diller
,

Brezilya müziğini anlamak: türler, enstrümanlar ve bölgesel tarihleri

Brezilya'yı ses yoluyla da deneyimleyebilirsiniz. Rio'da bir samba seansı, Recife'de bir forró akşamı ve bir choro performansı farklı müzik dünyalarının kapılarını açar. Enstrümanların, dansın ve dilin yanı sıra göç, çalışma, din ve insanların bir araya geldiği yerlerin öykülerini anlatırlar.

Sonraki bölümler, bu müziğin nasıl ses çıkardığını, nasıl ortaya çıktığını ve ilgili topluluklar için neden önemli hale geldiğini açıklıyor. Yolculuk, 19. yüzyıl dans ve salon müziğinden, radyoya, karnavala ve askeri diktatörlüğün şarkı kültürüne, oradan da rap, funk ve elektronik prodüksiyona uzanıyor. Burada müzik, aynı anda sanat, meslek, eğlence, dini uygulama ve kamusal söylem işlevi görüyor.

Bu makale

Müzikal bir harita: Kavramlar nasıl ilişkilidir?

Brezilya müziği, bölgesel gelenekleri, kentsel sahneleri, dini uygulamaları ve büyük bir ticari müzik endüstrisini kapsar. Kullanılan isimler her zaman aynı kategoriye atıfta bulunmaz. Samba, çeşitli müzikal ve sosyal biçimleri içerir. Forró , müzik, dans veya sosyal bir etkinlik anlamına gelebilir. MPB, Música Popular Brasileira'nın kısaltması olup, tek bir ritmi değil, geniş bir yelpazedeki popüler Brezilya müziğini ifade eden, tarihsel olarak yerleşmiş bir terimdir.

Bu farklılıklar önemlidir çünkü aynı enstrümanlar farklı bağlamlarda ortaya çıkabilir. Sadece bir gitar, bir kaydı bossa nova yapmaz. Çalma stili, ritim, vokal, repertuar ve müziğin ortaya çıktığı sosyal ortam da çok önemlidir.

Dinlerken birlikte ne işe yarar?

Nabız, kişinin ayağını yere vurabileceği, düzenli olarak algılanan vuruş dizisidir. Ritim , tonların, duraklamaların ve vurguların bu ritim içinde nasıl düzenlendiğini açıklar. Senkopasyon, beklenen vurgulara göre bir vurguyu kaydırır. Müzik aynı anda hem düzenli bir referans noktasını hem de ona karşı bir hareketi duyulur hale getirdiği için gerilim yaratabilir.

Melodi, bir sesin söylediği gibi, notaların sıralamasıdır. Armoni ise tonların ve akorların etkileşimini ifade eder. Bir düzenleme, katılımcılar arasında görevleri dağıtır: Bası kim çalar, ritmik eşliği kim sağlar, vokallere kim karşılık verir? Brezilya müziğinde, bu iş bölümü genellikle tek bir "tipik" enstrüman aramak yerine daha açıklayıcıdır.

Göç, bir şehrin sesini değiştirir

İnsanlar iş veya eğitim için yer değiştirdiklerinde müziklerini de yanlarında getirirler. Yeni mekanlarla, farklı müzisyenlerle ve yeni teknik olanaklarla karşılaşırlar. Bölgesel bir repertuar radyo için kısaltılabilir, stüdyoda yeniden kaydedilebilir veya bir dans etkinliğinde farklı şekilde icra edilebilir. Bu, sadece tamamlanmış bir geleneğin yayılması değildir; biçimin kendisini değiştirebilir.

Rio de Janeiro, başkent rolü, eğlence sektörü ve medya varlığı nedeniyle önemli bir merkez haline geldi. Diğer bölgeler de kendi müzik kültürlerini ve dağıtım kanallarını geliştirdi. Bu nedenle, sonraki bölümler ses özelliklerinden ilgili bölgelere ve tekrar geriye doğru ilerliyor: Müzik nasıl duyuluyor, kim çalıyor ve hangi koşullar altında dinleniyor?

Ünlü isimler ve bir kaydın ardındaki çalışma

Bir şarkıcı genellikle aranjörlerden, enstrüman yapımcılarından, eşlik eden müzisyenlerden veya prova alanı verilen kişilerden daha fazla görünürlük kazanır. Kültürel tarih de bu çalışmayı dikkate almalıdır. Bir türün ulusal miras olarak tanınması, o türün uygulayıcılarına düzenli bir gelir garantisi vermez.

Bu nedenle, birbirine bağlı belgeseller ve kayıtlar belirli sorularla ilişkilidir: Melodiyi hangi ses taşıyor? Hangi enstrümanlar temel ritmi koruyor? Karşılıklı şarkı söyleme mi yoksa doğaçlama mı var? Bu tür bir dinleme, müzik notasyonu bilgisi gerektirmez ve bölgesel farklılıkları anlaşılır kılar.

Samba: Çember, şarkı ve kamusal anlatı

Samba, geniş bir uygulama ailesini kapsar. Bahia'dan Samba de Roda, toplu dans ve şarkı söylemeyi birleştirir. Rio'da ise, doğaçlama şarkı bölümlerine sahip Partido-alto , Samba de Terreiro ve Samba-enredo gibi formlar ortaya çıkmıştır . Sonuncusu, bir samba okulunun hikayesini anlatır ve Karnaval geçit töreniyle yakından bağlantılıdır.

Cavaquinho, pandeiro, surdo, tamborim ve diğer enstrümanların her biri farklı roller üstlenir. Surdo derin ritmik dürtüler taşırken, cavaquinho armoniyi ve ritmik hareketi birleştirir. Etkileşimdeki ince farklılıklar sesi canlı kılar. Ritmik gerilim genellikle sabit, temel bir vuruş ile vuruşlardan önce, sonra veya aralarında meydana gelen vurgular arasında ortaya çıkar. Bu senkoplar organize edilmiştir: katılımcılar, bireysel bölümleri aynı anda vurgulanmasa bile, bir zamanlama duygusunu paylaşırlar. Bu nedenle yavaş bir samba, hızlı bir samba kadar içsel harekete sahip olabilir. Bir samba okulu ayrıca müzik, kostüm, dans ve performans üzerine aylar süren çalışmalar düzenler. IPHAN'ın samba gelenekleri üzerine yazısı.

Koro: Melodi, eşlik ve müzikal diyalog

Choro, 19. yüzyılda Rio de Janeiro'da müzisyenlerin polka, vals ve diğer dans formlarını çalma biçiminden doğdu. İthal edilen repertuar, yerel ritmik deneyimlerle buluştu. Bu çalma stilleri ve müzikal karşılaşmalardan, zamanla benzersiz bir repertuar ortaya çıktı. Bu nedenle kelime, sadece Portekizce *chorar*("ağlamak") nedeniyle her zaman hüzünlü tınlayacak bir müzik türünü değil, tarihsel bir gelişmeyi ifade eder.

Küçük bir toplulukta, flüt, klarnet veya bandolim(bir tür mandolin) melodiyi taşır. Cavaquinho ve gitarlar akorları ve ritmik ivmeyi sağlar. Yedi telli gitar, derin melodik çizgilerle ( baixariaveya melodik bir ifadeye yanıt verebilir. Pandeiro esnek bir vurmalı bağlantıyı sürdürür. Bu roller iç içe geçmiştir; bu nedenle, eşlik etmek aynı zamanda melodik düşünmeyi de gerektirir.

Joaquim Callado erken dönem flüt pratiğini temsil ederken, Chiquinha Gonzaga ve Ernesto Nazareth hikâyeyi piyano, dans ve tiyatroyla birleştiriyor. Pixinguinha enstrümantalist, besteci ve aranjör olarak esere şekil verirken, Jacob do Bandolim de mandolin çalışıyla katkıda bulunuyor. "Carinhoso" lirik bir melodi takip edilebilirken, diğer repertuvarlar çok hızlı pasajlar gerektiriyor. Choro, her iki ifade olanağını da kapsıyor.

Roda de choro aynı zamanda bir öğrenme ortamıdır. Katılımcıların formu bilmesi, tekrarları tanıması ve geçişlere tepki vermesi gerekir. Ortak bir bilgi akışı desteklediği için süslemeler ve kendiliğinden tepkiler mümkündür. IPHAN'ın 2024'te tanınması için hazırladığı doküman ve Funarte'nin sunumu, bu dansın tarihini ve aktarımını inceliyor.

Bossa nova: Gitar çalmanın ve şarkı söylemenin özel bir yolu

Bossa nova, 1950'lerin sonlarında Rio de Janeiro'da geniş çapta tanınan profilini kazandı. O zamanlar şehir hala başkentti. Zona Sul'da genç müzisyenler apartmanlarda, kulüplerde ve stüdyolarda buluşuyor; plak şirketleri ve radyo istasyonları bu buluşmalar ile daha geniş bir kitle arasında aracı görevi görüyordu. Bu müzik, kentsel modernleşme ve çağdaş Brezilya'ya dair yeni vizyonların ortaya çıktığı bir döneme aittir.

João Gilberto, samba ritmik hareketlerini küçük bir toplulukta yoğunlaştıran bir gitar eşliği geliştirdi. Başparmak, nispeten düzenli bir şekilde alt notaları taşırken, parmaklar farklı vurgu kalıplarıyla akorlar çalıyor. Vokaller, kendine özgü ifadeleriyle yukarıda yükseliyor. Söylenen bir kelime, genel tempoyu kaybetmeden eşliğin ritminin gerisinde kalıyormuş gibi görünebilir. İşte bu kontrollü geçiş, eşsiz bir dinleme deneyimi yaratıyor.

Antônio Carlos Jobim melodileri zengin renkli armonilerle birleştirdi; Vinicius de Moraes çok sayıda şarkı sözü şekillendirdi. Elizeth Cardoso'nun 1958 tarihli "Canção do amor demais" albümü ve João Gilberto'nun "Chega de Saudade" kaydı ilk önemli kayıtlar arasında yer alıyor. Gilberto, parçayı başlangıçta single olarak ve ardından 1959'da bir albümün başlık parçası olarak yayınladı. Tom Jobim hakkındaki Biblioteca Nacional ve MultiRio'nun tarihsel anlatımı bu aşamaları birbirinden ayırıyor.

Uluslararası kayıtlar, özellikle caz müzisyenleriyle yapılan işbirlikleri, dünya çapında bir repertuvara yol açtı. "Garota de Ipanema" birçok dilde ve sayısız enstrümanla yorumlandı. Yumuşak bir orkestrasyonla yapılan uluslararası bir kayıt, João Gilberto'nun ses ve gitarın sade birleşiminden oldukça farklı tınlayabilir. Her ikisini de dinlemek, enstrümantasyonun, mikrofonun ve ifade biçiminin, görünüşte tanıdık "bossa nova" atmosferini yaratmada oynadığı kritik rolü ortaya koymaktadır.

Forró: Kuzeydoğu'nun müziği, dansı ve tarihi

Forró , kökleri kuzeydoğuya dayanan müzik ve dans stillerini ifade eder. Baião, Xote ve Xaxado'nun her birinin kendine özgü ritimleri ve hareket biçimleri vardır. Bilindik üçlü enstrümantasyon, sanfona(akordeon), zabumba(büyük bir davul) ve üçgeni.

Luiz Gonzaga, müziğin bölgesel sınırların ötesine yayılmasında kilit bir figür haline geldi. Şarkılar ve danslar, iş için başka bölgelere taşınan insanlara eşlik etti. Müzik, ev, festivaller ve manzaraların anılarını yeni bir kentsel ortamla birleştirebiliyordu. Akordeon melodileri ve akorları taşırken, zabumba derin vuruşları ve daha keskin yanıtları birleştirir. Üçgen ise parlak ve akıcı bir temel sağlar. Bu nedenle, bir xote ve bir baião'yu art arda dinlerken, sadece tempoya değil, aynı zamanda vurguların dağılımına ve dansın nasıl organize edildiğine de dikkat edilmelidir.

Günümüzde Forró sahneleri, küçük akustik topluluklardan büyük sahne prodüksiyonlarına kadar çeşitlilik göstermektedir. 2021 yılından , geleneksel temellerini, topluluklarını ve nesiller boyunca aktarılan bilgiyi tanımaktadır. IPHAN, Forró Geleneksel Toplulukları'na (Matrizes Tradicionais do Forró) teşekkürlerini sunmaktadır.

Pernambuco: Maracatu ve Frevo

Maracatu Nação veya Baque Virado olarak da bilinen bu müzik türünde , vurmalı çalgılar, şarkı söyleme ve kraliyet sarayının canlandırılması bir araya gelir. Alfaias adı verilen büyük davullar , koordineli ritimler oluştururken; gongê , çıngıraklar ve diğer enstrümanlar da kendi ses katmanlarını ekler. Baş vokalist ve ona karşılık veren sesler performansı yapılandırır. Saray figürleri, Afro-Brezilya topluluklarının ve dini ilişkilerinin tarihini temsil eder.

Özenle yapılmış bir kukla olan Calunga , Dama do Paço tarafından taşınır . İlgili topluluklar içinde manevi bir öneme sahiptir. Kral, kraliçe, müzik grubu ve diğer roller, geçit törenini düzenli bir gösteriye dönüştürür. IPHAN'ın Maracatu Nação hakkındaki belgeseli, dini sorumluluk ile halka açık performans arasındaki bu bağlantıyı açıklamaktadır.

Maracatu de Baque Solto, özellikle Zona da Mata Pernambuco ve şeker üretimi dünyasıyla ilişkilidir. Göz alıcı caboclos de lança ( , zengin işlemeli kıyafetler giyer ve mızrak taşır; müzik topluluğu vurmalı çalgıları üflemeli çalgılarla birleştirir. Ustalar loalar(kafiyeli dizeler) okur ve durumlara veya diğer şarkıcılara yanıt verir. Kendi çalışma ve kutlama tarihine sahip eşsiz bir gelenektir. IPHAN, Maracatu de Baque Solto'ya.

Frevo, Recife Karnavalı sırasında gelişmiştir. Nefesli ve vurmalı çalgı toplulukları, zorlu bir dans olan Passo'nun icra edildiği hızlı tempolu, canlı müzik sunar. Derin diz bükmeleri, yön değiştirme, zıplamalar ve küçük bir şemsiye ile denge kurma pratik gerektirir. Enstrümantal Frevo de rua'nın yanı sıra, koro şarkıcılığı ve diğer toplulukların yer aldığı Frevo-canção ve Frevo de bloco da vardır . UNESCO'nun Frevo hakkındaki belgelerinde, müzik ve dansın paylaşılan, kalıtsal bir beceri olduğu belirtilmektedir.

Pará: Carimbó ve kentsel ses dünyaları

Carimbó adı , büyük bir davul olan Curimbó ile ilişkilidir . Geleneksel topluluklarda davullar, çeşitli kombinasyonlarda vokal, çıngıraklar, telli veya üflemeli çalgılarla bir araya getirilir. Şarkılar hayvanları, işi, manzaraları ve ilişkileri anlatabilir. Dansçılar müziksel ifadelere karşılık verir; adımlar, dönüşler ve giysilerin hareketi performansın ayrılmaz bir parçasını oluşturur.

Carimbó, Pará'daki çeşitli topluluklarda nesilden nesile aktarılmaktadır. Mestre Verequete ve Mestre Pinduca, bu müziğin halka açık bir şekilde ve kayıtlar aracılığıyla yayılmasının farklı yollarını temsil etmektedir. Yerel festivaller, sahne versiyonları ve elektrikle güçlendirilmiş düzenlemelerin her birinin kendine özgü özellikleri vardır. IPHAN dokümanı, enstrümanları, toplulukları ve 2014 yılında kültürel miras olarak tanınmasını açıklamaktadır.

Belém'in şehir merkezinde , Tecnobrega ile farklı bir prodüksiyon ortamı gelişti . Elektronik sesler, akılda kalıcı vokal melodileri ve dans etkinlikleri, büyük mobil ses ve ışık sistemleri olan Aparelhagens ve ekipleriyle bir araya geliyor. DJ'ler ve organizatörler burada kilit oyuncular. Bir kayıt aynı zamanda bir parçayı festivallerde tanıtmak ve canlı performanslar için izleyici çekmek amacıyla da kullanılıyor.

FGV, Overmundo ve FIPE tarafından yapılan araştırmalar, uygun fiyatlı stüdyo prodüksiyonunun ve kayıtların yaygın, bazen gayri resmi dağıtımının canlı etkinliklerden elde edilen gelirle nasıl etkileşimde bulunduğunu inceledi. Bu, öncelikli olarak plak satışlarından gelir elde etmeye odaklanan geleneksel modelden farklıdır. Bu nedenle Tecnobrega hakkındaki araştırma raporu, müziği bölgesel bir ekonomi olarak anlamaya da yardımcı olur. Bulguları o zamanki bir piyasayı tanımlar; mevcut piyasa rakamlarını temsil etmez.

Sertanejo, Rap, Funk ve MPB

Sertanejo: Viyoladan Büyük Konsere

viola caipira, iç bölgelerin kırsal müzik geleneklerine aittir. Çalışma, yolculuk, aşk, din ve köken öyküleri iki bölümlü armonilerle anlatılır. Moda de viola, bu dünyada anlatı odaklı bir formu ifade eder. Tel çiftlerinin sesi ve birbirine yakın akort edilmiş sesler, büyük ölçekli bir pop prodüksiyonundan önemli ölçüde farklıdır.

20. yüzyıl boyunca çeşitli Sertanejo. Elektrikle güçlendirilmiş enstrümanlar, romantik şarkı temaları, radyo, televizyon ve büyük konserler dinleyici kitlesini genişletti. Chitãozinho & Xororó veya Zezé Di Camargo & Luciano bu medya yayılımına örnek teşkil etmektedir. Daha sonra, Sertanejo universitário ticari pazarda başka bir tanımlama haline geldi. Sertanejo'nun tarihi ve algılanışı üzerine yapılan araştırmalar, kırsal kökenlerin kentsel dinleyicilerde nasıl yeniden yorumlandığını ortaya koymaktadır.

Rap: Vokal, Anlatım ve Prodüksiyon

Rap, ritmik olarak düzenlenmiş konuşmanın bir ritim üzerine yerleştirilmesiyle oluşturulur. Kafiye, vurgu, duraklamalar ve hecelerin düzenlenmesi akışı. Bir MC daha uzun bir hikaye anlatabilir, bir durumu tanımlayabilir veya diğer seslere yanıt verebilir. DJ'ler ve prodüktörler müzikal temeli oluşturur; örnekler mevcut kayıtları yeni bir bağlama yerleştirebilir.

São Paulo'da, Racionais MC'leri, şiddet, din ve sosyal hiyerarşileri ele alan, toplumun kenarında yaşayan Siyahilerin hayatları hakkında özellikle etkili bir anlatı tarzı geliştirdiler . 1997 tarihli albümleri "Sobrevivendo no inferno" bilinen bir referans noktasıdır. Etkisi, bakış açısı ve anlatı yapısında yatmaktadır: kamuoyu tartışmalarında sıkça ele alınanlar, yorumlayıcı sesler olarak karşımıza çıkarlar. Diğer sanatçılar, kişisel, şiirsel veya deneysel çalışmalarla bu yelpazeyi genişletirler. Ses, anlatım, suçlama, ironi ve iç diyalog arasında geçiş yapabilir. Bir ritim sadece bir arka plan oluşturmakla kalmaz: tekrar, ani bir kesinti veya yeni eklenen bir ses katmanı, bir ifadenin nasıl duyulduğunu değiştirir. Şarkı sözlerini tam olarak anlamayanlar bile bu biçimsel seçimleri algılayabilir; çeviri daha sonra dilsel referansların kilidini açar.

Funk carioca: Ritm, dans ve yerel medya

Funk Carioca, baile'lerin tarihinden, ses sistemlerinden ve uluslararası dans müziğinin benimsenmesinden evrimleşmiştir. Elektronik ritimler, kısa şarkı veya konuşma cümleleri, DJ'ler ve MC'ler birçok prodüksiyonun merkezinde yer alır. Burada kullanılan Brezilya dilindeki "funk" , kendine özgü bir müzikal bağlamı ifade eder ve 1970'lerin Amerikan funk'ıyla eş anlamlı değildir.

Baile hem bir etkinlik hem de yerel bir çalışma topluluğudur. Ses sistemi, organizatörler, dansçılar, şarkıcılar, yapımcılar ve satıcılar, etkinliğin başarısına katkıda bulunur. Farklı sahneler günlük yaşamı, cinselliği, tüketimciliği, aşkı veya şiddeti ele alır. Gürültü seviyeleri, polis uygulamaları ve kamusal alanla ilgili sosyal çatışmalar, etkinliklerin nerede yapılabileceğini etkiler. Observatório Itaú Cultural'da rap ve funk müziğinin incelenmesi, müzik tarihini kültürel üretim ve pazar payı sorularıyla ilişkilendirir.

MPB ve Tropicália: Şarkı için bir kamusal alan

MPB(Música Popular Brasileira), özellikle 1960'lardan itibaren, bestelenmiş popüler müziğin geniş bir alanını ifade eden bir terim haline geldi. Televizyon festivalleri, Elis Regina ve Chico Buarque. Şarkı sözleri, sahne performansı ve müzik düzenlemeleri kamuoyunda tartışılırken, aynı zamanda askeri diktatörlük sansür ve zulüm yoluyla müdahale etti.

Tropicália, bölgesel Brezilya ifade biçimlerini elektrikli rock müzikle, deneysel düzenlemelerle, pop imgeleriyle ve yeni sahne formatlarıyla birleştirdi. Caetano Veloso , Gilberto Gil , Gal Costa , Os Mutantes ve diğer katılımcılar da neyin Brezilyalı olarak kabul edilebileceği sorusunu gündeme getirdi. Caetano ve Gil'in Aralık 1968'deki tutuklanmaları ve ardından gelen sürgünleri, bu müziğin siyasi tarihinin bir parçasıdır. Ulusal Arşiv, bu zulüm ve sürgünü belgeliyor .

Yerel festivalden ulusal izleyici kitlesine

Brezilya'nın müziksever kitlesi yalnızca olağanüstü besteciler tarafından yaratılmadı. Aynı zamanda teknolojik ve ekonomik değişimlerden de doğdu. Başlangıçta belirli bir saray, dans salonu veya dini törenle sınırlı olan müzik, basılı notalar, tiyatro, plaklar ve radyo aracılığıyla yeni kitlelere ulaşabildi. Bu süreçte, müziğin biçimi de değişti. Bir kaydın uzunluğu, sesin netliği ve organizatörlerin tercihleri, hangi versiyonların geniş çapta yayılacağını etkiledi.

Radyo yayıncılığının ilk dönemlerinde, sanatçıların düzenli olarak yeni veya tanınmış repertuvar sunmaları gerekiyordu. Aranjörler parçaları stüdyo topluluklarına uyarladılar; şarkıcılar mikrofona uygun bir ses geliştirdiler. Mikrofon, açık havada yüksek sesli, eşliksiz bir performanstan farklı ifade biçimlerini ödüllendiriyordu. İnce nüanslar, nefes ve neredeyse konuşma gibi kelimeler birdenbire geniş bir kitleye ulaşabiliyordu. Bu teknolojik ön koşul daha sonra bossa novanın etkisine de katkıda bulundu.

Müziğin yayılması yeni kariyer fırsatları ve yeni hiyerarşiler yarattı. Stüdyolara, yayıncılara ve radyolara erişimi olanlar, yerel bir uygulamayı ulusal repertuvar olarak sunabiliyordu. Diğerleri ise, gelirden karşılık gelen bir pay almadan, topluluklarında önemli öğretmenler ve besteciler olarak kaldılar. Bu nedenle, Siyah müziğin tarihi, tanınma, telif hakkı ve ödemenin nasıl dağıtıldığı sorusunu gündeme getiriyor.

Devlet müzik alanına da müdahale etti. Getúlio Vargas döneminde ulusal birlik imgeleri teşvik edildi; 1964 sonrası askeri diktatörlük döneminde ise sansür ve siyasi baskı, sanatsal çalışmaların koşulları haline geldi. Sanatçılar farklı şekillerde tepki gösterdiler: açık ifadelerle, belirsiz şarkı sözleriyle, mizahi bir şekilde yıkıcı yaklaşımlarla veya deneysel biçimlerle. Dolayısıyla o dönemin her şarkısı şifreli bir protesto mesajı değildir. Ancak kamuoyuna ne söylenebileceği sorusu, tüm kültürel manzarayı etkiledi.

Ulusal Arşiv'in Bossa Nova arşivleri ve Caetano Veloso ile Gilberto Gil hakkındaki belgeler, müzik, medya ve siyaset arasındaki bu bağlantının farklı yönlerini ortaya koymaktadır.

Minas Gerais, Recife ve Güney: Daha fazla müzikal harita

Belo Horizonte merkezli Clube da Esquina, Milton Nascimento, Lô Borges, Beto Guedes, Toninho Horta ve diğerleriyle iş birliği yapan müzisyenlerden oluşan bir ağdı. İsim, tipik bir kulübü veya tek bir ritmi ifade etmez; şarkılar, armoniler ve tınılar üzerinde yapılan ortak bir çalışmayı temsil eder. 1972 tarihli *Clube da Esquina* albümünde vokaller, gitarlar, piyano, elektrikli enstrümanlar ve değişen düzenlemeler bir araya gelir. Bir parça lirik olarak başlayabilir ve ardından beklenmedik bir armonik ilerleme veya enstrümantal geçişle etkisini değiştirebilir. Parça listesiyle birlikte yayınlanan bu kayıt, albüme doğrudan erişim imkanı sunmaktadır.

Recife'de, 1990'ların başından beri Manguebeat, bölgesel perküsyonu rock, funk, hip-hop ve elektronik unsurlarla birleştirdi. Chico Science & Nação Zumbi ve Mundo Livre S/A, bu akımın önde gelen isimleri arasında yer alıyor. Mangrov ormanı, biyolojik ve kültürel çeşitliliği yoksulluk ve sosyal durgunlukla örtüşen bir şehir için bir metafor haline geldi. Müzik, yerel köklerini terk etmeden küresel trendlerle bağlantı kurmayı amaçlıyordu. Bu nedenle, derin retorik tonlar ve bozuk gitarlar sadece egzotik bir ses efekti değil, kasıtlı bir estetik programın parçasıdır. Demokrasi Anıtı, Manguebeat'in müziğini ve manifestosunu belgeliyor.

Paraná ve São Paulo kıyılarında, Fandango Caiçara müziği ve dansı yerel toplulukların tarihiyle birleştirir. Viyolalar, rabekalar ve vurmalı çalgılar çeşitli dans formlarını destekler; bazı stillerde tahta ayakkabılar ritmik vuruşlar yaratır. Festivaller toplumsal çalışmaları takip edebilir ve sonlandırabilir. Böylece müzik, yardımlaşma, çalışma ve kutlama ilişkilerine yerleşmiştir. Enstrüman yapımı da geleneğin bir parçasıdır. Paranaguá'daki Mestre Zeca hakkındaki belgesel, enstrüman yapımı ve müzik pratiğinin nasıl iç içe geçtiğini gösteriyor.

En güneyde, Uruguay ve Arjantin ile daha fazla bağlantı mevcuttur. Milonga, Chamarrita ve diğer bölgesel formlar, müzikal ilişkileri birçok ulusal pazarlama teriminden daha eski olan bir sınır bölgesinde varlığını sürdürmektedir. Bu sesler de Brezilya'nın bir parçasıdır. Ülkenin yaygın olarak tropikal perküsyonla özdeşleştirilmesi, tam olarak bu tür manzaraları ve yaşam öykülerini göz ardı etmek anlamına gelir.

Bahia: Blocos Afro, Samba-Reggae ve Axé

Salvador Karnavalı, çeşitli müzikal örgütlenme biçimleri geliştirdi. Bir bloco afro, halka açık performansı Siyah tarihi, estetik öz belirleme ve genellikle yıl boyu süren eğitim çalışmalarıyla birleştirir. Ilê Aiyê, 1974'ten beri bu tür bir öz anlayışı görünür kılmıştır. Şarkı sözleri, kıyafetler ve perküsyon birbirine içsel olarak bağlıdır: tarihsel bir tema sadece şarkı olarak dile getirilmez, aynı zamanda tüm grup tarafından halka açık bir şekilde canlandırılır. Ilê Aiyê hakkındaki belgesel, mahalle, müzik ve siyasi tanınma arasındaki bu bağlantıyı inceliyor.

Samba-reggae, bilinen biçimlerinde, büyük perküsyon gruplarını belirgin ve senkronize bir hareketle birleştirir. Birkaç düşük davul bölümü ve yüksek nakaratlar iç içe geçer. Neguinho do Samba, gelişiminde merkezi bir rol oynamıştır; Olodum bu sesi uluslararası alanda yaymıştır. Olodum grubu ilk albümleri Egito Madagascar'ı 1987'de yayınladı. Faraó – Divindade do Egito'nun başarısı, akılda kalıcı bir müzik yapısını Afrika tarihinden bir tema ile birleştirdi. Olodum kendi grup tarihçesini anlatıyor.

Axé ise, özellikle 1980'lerden beri Bahia'nın karnavalı ve müzik endüstrisiyle ilişkilendirilen daha geniş bir popüler bağlamı ifade eder. Elektrikli gitarlar, nefesli çalgılar, vurmalı çalgılar ve akılda kalıcı nakaratlar bu bağlamda bir araya gelebilir. Amplifiye edilmiş müzik ve performans platformuyla donatılmış bir araç olan trio elétrico, sahne ve izleyici arasındaki ilişkiyi değiştirir: müzik sokakta ilerlerken insanlar onu takip eder ve dans eder. Dolayısıyla, büyük ölçekli bir konser prodüksiyonu ve yerel bir bloco'nun (sokak grubu) çalışmaları, repertuarları birbirini etkilese de, farklı organizasyonel temellere sahiptir.

Dinlerken enstrümanlar, ritim ve armoni neleri ortaya çıkarır?

Portekizce enstrüman isimleri ilk başta kafa karıştırıcı olabilir. Violão genellikle naylon telli gitarı ifade eder; Brezilya müzik kullanımında guitarra ise genellikle elektro gitarı belirtir. Viola caipira, çift telli ve çeşitli akortlara sahip ayrı bir enstrüman ailesidir. Cavaquinho'nun dört tek teli vardır ve kısa, parlak bir tınıya sahiptir. Bu nedenle, ukulele ile dış görünüş olarak benzerliği, akort, teller ve çalma geleneğinin aynı olduğu anlamına gelmez.

Vurmalı çalgılar grubunda ritim, çeşitli sesler arasında dağıtılır. Alçak sesli bir davul yönlendirme sağlar, çıngırak ritmi böler, daha tiz bir enstrüman vurgular ekler. Ancak birlikte tanıdık hareketi yaratırlar.

Armoni, tonlar ve akorlar arasındaki ilişkileri tanımlar. Bir akor gerilim yaratırken, diğeri onu azaltır. Ek tonlar tınıyı değiştirir. Bossa nova ve choro bu tür renkleri yoğun olarak kullanır; diğer parçalar ise etkilerini birkaç akor, özlü bir melodi ve ritim aracılığıyla elde eder.

Melodi ve dil de birbirini etkiler. Bir şarkıcı, bir heceyi ölçü çizgisinin üzerinde tutabilir, beklenen vuruştan önce bir cümleye başlayabilir veya eşlik devam ederken duraklayabilir. Buna ifade biçimi denir. Rap'te hecelerin ve vurguların yerleşimi özellikle belirgindir, ancak João Gilberto'nun şarkı söyleme tarzı veya Jackson do Pandeiro'nun ritmik çevikliği de bu bağlamda duyulabilir. Önemli olan, bir sesin, paylaşılan, algılanan bir akış içinde özgürlüğünü nasıl şekillendirdiğidir.

Kayıtları aynı soruları kullanarak karşılaştırın: Altta yatan ritim nerede? Hangi enstrüman yeni bir ifadeyi duyuruyor? Ses, vuruşlara uygun mu yoksa aralarında mı söylüyor? Bir koro karşılık veriyor mu? Bu, farklılıkları hemen duyulabilir hale getirecektir.

Konser müziği, kilise ve yerli ses manzaraları

Brezilya müzik tarihi, kilise müziği, opera, oda müziği ve orkestra eserlerini kapsar. Sömürge dönemindeki kiliseler ve dernekler müzisyen istihdam etmiş, 19. yüzyılda ise tiyatrolar ve konservatuvarlar daha fazla meslek alanı yaratmıştır. Popüler ve sözde klasik türler arasında geçişler olmuştur: birçok müzisyen birden fazla bağlamda çalışmış, dans müziği çalarken aynı zamanda notalı repertuvarı da öğrenmiştir. Bu nedenle, ayrım basit bir Avrupa formal eğitimi ile Brezilya'nın kendiliğindenliği arasındaki sınır değildir.

Heitor Villa-Lobos, Brezilya'ya özgü müzik kavramlarını çeşitli bestecilik teknikleriyle birleştirdi. Bachianas Brasileiras adlı eserleri Johann Sebastian Bach'tan esinlenmiştir; Choros ise oldukça çeşitli enstrümantasyonlara sahip bir eser grubudur. Choro, Roda'nın toplumsal müzik pratiği olarak da varlığını sürdürmektedir. Museu Villa-Lobos, notaları ve diğer kaynakları erişilebilir kılmaktadır.

Villa-Lobos ayrıca önemli müzik eğitimi projelerinde de yer aldı. Birlikte şarkı söylemenin amacı müzik becerilerini ve ulusal bilinci geliştirmekti. Devlet temsiliyle olan bağlantı, müzik eğitiminin her zaman yaratılacak topluluk türü hakkında fikirler aktardığını göstermektedir. Biblioteca Nacional'deki bir araştırma projesi, koro şarkıcılığının bu tarihini inceliyor.

Dini müzik aynı zamanda kendi sosyal işlevlerini de yerine getirir. Katolik cemaatlerinde, Protestan kiliselerinde, Afro-Brezilya dinlerinde ve yerli topluluklarda şarkı söylemek dua, anlatı, öğretim veya ritüel olabilir. Belirli bir davul ritmi veya ilahi, o bağlamın dışında yalnızca ritimden çıkarılamayacak bir dini ilişkiye işaret edebilir. Bazı uygulamalar kamusaldır, bazıları değildir. Bu nedenle, bir kayıt her zaman deneyimin yalnızca belirli bir bölümünü belgelemektedir.

Brezilya'nın yerli halklarının kendilerine özgü enstrümanları, şarkı söyleme teknikleri ve bilgilerini aktarma kuralları vardır. Bazı şarkılar belirli mevsimlerle veya belirli kişilerle ilişkilendirilir. Günümüzde yerli sanatçılar ayrıca rap, şarkı ve görsel-işitsel eserler de üretmektedir. Yerli halklar ve diller hakkındaki bu makale, bu çeşitliliğin ardındaki toplumları açıklamaktadır.

Müziği paylaşanlar ve müzikten geçimini sağlayanlar

Tanınmış bir şarkının ardında, albüm adının ima ettiğinden genellikle daha fazla insan vardır. Beste, söz yazımı, aranjman, performans, kayıt, enstrüman yapımı ve etkinlik organizasyonu, birbirinden farklı faaliyetlerdir. İşbirliğine dayalı geleneklerde, deneyimli öğretmenlerin çalışmaları, prova alanlarının organizasyonu ve enstrümanların bakımı da bu sürece eklenir. Birçok katılımcı hiçbir zaman plak anlaşması yapmasa bile, bir repertuar nesiller boyu yaşayabilir.

Kadınlar besteci, enstrümanist, ev sahibi, öğretmen ve icracı olarak bu tarihi şekillendirdiler. Chiquinha Gonzaga, Dona Ivone Lara, Elizeth Cardoso, Elis Regina ve daha birçok isim, çeşitli meslekleri ve dönemleri temsil ediyor. Sadece erkek bestecilere odaklanmak, müzikal alanları ilk kimin yarattığını ve eserleri yorum yoluyla kimin popülerleştirdiğini gizleyecektir. Aynı zamanda, bu kadınlar sadece erkek egemen bir tarihe eklenen unsurlar değiller: seçimleri repertuvarın kendisini dönüştürdü.

Yayın platformları ve sosyal medya, geleneksel plak dağıtımını atlayarak yerel yapımları yeni kitlelere ulaştırıyor. Gelir genellikle birden fazla kaynaktan geliyor: performanslar, eğitim, prodüksiyon ve diğer faaliyetler. Yaygın olarak beğenilen bir şarkı ve güvenli bir geçim kaynağı, birbirinden farklı iki ekonomik faktördür.

Kültürel mirasın tanınması, onun aktarılması için gerekli koşullara dikkat çekmektedir. Bir gelenek, sadece adı bir listede yer aldığı için canlı kalmaz. İnsanlara, mekanlara, malzemelere ve öğrenme fırsatlarına ihtiyaç duyar. Choro 2024'ün tanınması ve diğer geleneklerin belgelenmesi, tam olarak bu sosyal bağlantıları açıklamaktadır.

1968 ve 1969: Müzisyenler için zulmün anlamı neydi?

27 Aralık 1968'de ordu Caetano Veloso ve Gilberto Gil'i tutukladı. İki hafta önce, AI-5 diktatörlüğü daha da sıkılaştırmıştı. Hapis cezalarının ardından, 1969'da Salvador'da önce ev hapsine alındılar ve o yılın Temmuz ayında Londra'ya sürgüne gittiler. Ulusal Arşiv dosyaları, sanatsal çalışmalarının gözetim altında tutulduğunu belgeliyor.

Baskı, mesleği doğrudan etkiledi: performanslar, provalar ve izleyiciyle iletişim kesintiye uğradı. Müzik, kayıtlar ve diğer sanatçılar aracılığıyla dolaşmaya devam etti. Gal Costa, müzikal işbirliklerinin Brezilya'da duyulmasını sağladı. Bu örnek, kültürel özgürlüğün diktatörlüklerin tarihinde neden merkezi bir tema olduğunu göstermektedir.

Üç kast, üç iş bölümü

Choro grubunda, genellikle flüt veya bandolim melodiyi taşır. Gitarlar akorlar ve bas hatları ekler; pandeiro ise ritmi yapılandırır. Bunu dinlemek oldukça keyif vericidir: önce melodiyi, sonra da düşük bir kontrpuanı takip edin. Sesler birbirine karşılık verir ve birlikte bir cümlenin sonuna kadar ilerlerler. IPHAN'ın Choro hakkındaki dokümantasyonu, bu işbirlikçi müzik pratiğini inceliyor.

Vokal ve gitarın eşlik ettiği bir bossa nova kaydında, tek bir enstrüman birçok görevi yerine getirir: düşük notalar, akorlar ve ritmik vurgular. Vokal ise bunun üzerine kendi çizgisini ekler. Forró üçlüsünde ise sanfona, zabumba ve üçgen, melodiyi, düşük notaları ve parlak vuruşları üç kişi arasında dağıtır. Her üç örnekte de aynı soru geçerlidir: Melodiyi kim taşıyor, ritmi kim tutuyor, kim karşılık veriyor?

Bir kaydın birden fazla yazarı ve katkıda bulunanı vardır

Beste, söz yazımı, aranjman ve yorumlama farklı görevleri ifade eder. Bir melodi farklı enstrümanlar, farklı bir tempo veya yeni bir aranjman yoluyla yeni bir başlangıç ​​kazanır. Bir şarkıcı, vurgu ve ifade biçimiyle sözleri şekillendirir. Kayıt yönetimi ve ses mühendisliği, seslerin ve enstrümanların nihai kayıtta nasıl bir araya geleceğini belirler.

Dolayısıyla, bir kayıt tarafından sağlanan bilgiler, müzik tarihine dair değerli bilgiler sunar. Tanınmış bir şarkı söz konusu olduğunda, bu kayıt icracıdan besteciye, söz yazarına ve diğer ilgili müzisyenlere kadar uzanır. Tekrarlanan isimler işbirliklerini ortaya koyar. Bu şekilde, bir müzik eseri nesiller, bölgeler ve topluluklar arasında yolculuk eder.

Mahallede müzik bir çalışma alanı olarak

Yerel bir müzik gecesi düzenlemek için mekan, enstrümanlar, ulaşım, reklam ve organizasyonu yapacak ve mali işleri yönetecek kişilere ihtiyaç vardır. Düzenli etkinlikler aynı zamanda öğrenme fırsatları da yaratır: Gençler deneyimli müzisyenlerle tanışır, repertuvarı dinler ve yavaş yavaş sorumluluk üstlenirler.

Bir müziğin toplumsal tarihi burada somut hale gelir. Prova alanına erişimi olanlar, ücretli ders alanlar ve işbirliğine zaman ayırabilenler, müziğin aktarımını etkiler. Samba ve forró , performansın ardındaki bu çalışmayı izler.

Müzik, ses ve diğer metinler

Faydalı bir başlangıç ​​noktası, üç topluluğu karşılaştırmaktır: küçük bir choro grubu, bir forró üçlüsü ve bir samba grubu. Öncelikle bas enstrümanlara, ardından ritmik eşliğe ve son olarak da melodi ile vokaller arasındaki ilişkiye dikkat edin. Bu, farklı müzikal rolleri duyulabilir hale getirecektir.

Pandeiro ve cavaquinho, küçük müzik topluluklarına farklı tınılar katıyor: kısa davul ve zil sesleri, parlak bir şekilde vurulan akorlarla buluşuyor. Bu etkileşim, ritim ve armoninin iç içe geçmesini sağlıyor.

Brezilya Bilgi Kütüphanesi'nde ve Afro-Brezilya kültürü hakkındaki detaylı makalede okumaya devam edin . Bağlantılı kültürel miras dokümantasyonu ek tarihi bilgiler, görseller ve bazı durumlarda ses veya video materyali içermektedir.

Türleri keşfetmek

Samba: History, Instruments and Roda, Bahia ve Rio arasındaki farklı müzikal rolleri ve rotaları açıklıyor. Forró, Baião and Xote ise Kuzeydoğu'nun müziğine ve göç tarihine daha derinlemesine bir bakış sunuyor.

Dört farklı ses manzarasıyla Brezilya'yı keşfedin

Samba: Karşılıklı vokalleri ve iç içe geçen perküsyonu dinleyin. Choro: Melodiyi ve eşlik eden enstrümanların hızlı tepkilerini takip edin. Bossa nova: Sakin vokallere ve değişen gitar vurgularına dikkat edin. Forró: Akordeon, zabumba ve üçgeni arayın.

Bir kaydı iki kez dinleyin. İlk dinleyişinizde genel sese odaklanın; ikinci dinleyişinizde ise sadece bir enstrümana yoğunlaşın. Bu, önceden teorik bilgiye sahip olmasanız bile, müzik içindeki rolleri daha net anlamanızı sağlayacaktır.

Daha fazla bilgi edinin ve sorular sorun

Brezilya Bilgi Kütüphanesi · Meksika Bilgi Kütüphanesi · Tüm bilgi alanları

Açıklamada bir eksiklik mi var yoksa bir bilginin kontrol edilmesi mi gerekiyor? Makale hakkında bir not gönderin.